آمار این وبلاگ از ۶ فروردین ۸۵ تا ۶ اردیبهشت ۸۶ به عدد ۳۱۷۴ رسید، که از این تعداد ۱۴۲۱ نفر از ایران، ۷۹ نفر از آمریکا، ۱۹ نفر از کانادا، ۹ نفر کویت، آلمان و استرالیا هر کدوم ۸ نفر، انگلستان و امارات هر کدوم ۷ نفر، فرانسه ۶ و هلند ۵ نفر و بقیه کشورها نیز ۴۲ نفر که مجموع کشورها به عدد ۱۶۴۰ می رسه که با ینک هر پیجی که بازدید کننده ها باز کردن به اون عدد ۳۱۷۴ می رسیم، حالا به دلیل اینکه وبلاگ بجز در تهران در بقیه ی شهرهای ایران قابل دسترسی نیست، من به آدرس زیر نقل مکان می کنم البته به طورت موقت، تا روزی که شاید فیلتر اشتباهی سایت من برطرف بشه، از شما دوستان میخوام که لینک جدید من رو با نام پـسر سـایه ها ۲ اضافه کنید البته قبلیو پاک نکنید!!!
+ نوشته شده توسط محسن در دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386 و ساعت
19:42 | مطلب را به بالاترین بفرستید:
می دونی باور بودنم با تو توی این دنیا یه رویا شد، لحظه هام بدون تو، بدون اون چشمای عاشق می گذره، سرنوشتم بی تو نوشته شده، فنجون قهوم اعتراف کرد که من به تو نمی رسم، تو این سکوت باز به یادت افتادم، یه خاطره ی شیرین بودی که وقتی رفتی پشیمون شدم که چرا، که چرا قدره اون دستای پر مهرتو ندونستم، منی که متولد ماه مهر بودم، امیدوارم به خواسته هات برسی، به بودنی که رویاشو داری، عاشق باش، عاشق اون که میخوای، اگه به یادم افتادی به خاطره هام سلام کن، خداحافظ
ماشین که هیچی ازش نموند، انگار تلسم شده، که رکورد بزنه، این سومین تصادف توی دو ماه گذشتست که دوباره قبلی دامادمون پشت فرمون بود و یکبارش خودش مقصر بود، باره اول که نزدیک بود یه اتوبوس هممون رو در راه مشهد بفرسته بهشت! که ما گفتیم زائره امام رضان هیچی ازشون نگرفتیم رضایت دادیم، موقع برگشت از پشت به یه وانت پیکان خوردیم که 3 برابر پولی که ما به زائرای همدانیه اون اتوبوس رو بخشیدیم مجبور شدیم خشکه بدیم! الان بابام حالش خوبه! حالا بابای من یه آدم مقید که نمازو زیارت عاشورا و ادعیه روزش قطع نمیشه، هر روزم صدقه میده و قبل اینکه بره بیرون آیة الکرسی میخونه! این بلا به سرش اومد اونم راننده مقصره! وای به حال بقیه! یه چیزی که الان شنیدم و ممکنه حرفای این پست من رو زیر سوال ببره اینه که دیشب تو خواب گفتم، خدایا اگه قراره منو بکشی فردا نکش! عجیبه ها!
ثبت کنم که اگه فرداش وقت کردم بیام بنویسم، اکثر شعرامم وقتی میام بخوابم میاد تو ذهنم، و واسه این همیشه یه دفتر کنارمه، معمولاً روزی دو ترانه رو میگم، شاید باورتون نشه اگه رو دوره شعر گفتن باشه تو یکربع از عدد 5 شعر رد میشم! و شعرای شبانم خیلی متفاوت تر از شعراییه که روزا میگم، و انگار این ماله یه شاعره و اون مال یکی دیگه، که در واقع نمیدونم کدوم بهتره! بعضی وقتهام متنیو مثه اینکه الان میخوام بنویسم و از شب قبل تو ذهنمه، تا در این لحظه پیادش کنمو، تو ذهنم ثبت میکنم، بعد با کلید واژه ی متنم یه شعر میاد تو سرم، و تو این فکرم که واسه شما متنم تاثیرش بیشتره یا شعرم!، البته من معمولاً حرفای دلمو که به صورت شعر میخوام بیانش کنم با ریتم شاد درمیاد! و من ازین سبک متنفرم! (که از یه موضوع غمناک یه شعر شاد و ریتمیک بسازی، اما چیکار کنم، نوبته خودم میشه شعرام، نیناش ناش میشه) و الانم ازین ترانه ی پایین حالم به هم میخوره، چون سبکشو دوست ندارم، اما موضوعش که حرفه دلمه! حالا بخونید، متنه جدیه ها! بجون جانی دپ راست میگم! باور نمیکنی! بابا بجون علی دایی که خیلی برام عزیزه! راست میگم، باور کن! بابا بجون خودم! خوبه، ایول که باور کردی.
